Time passes and people are gone. ...But love lasts for eternity

ไม่รู้มันหายไปไหน...



จำได้ว่าคราวก่อนที่เบ้นศรีเคยเขียนบ่น เรื่องป่วยจิตทั้งหลายพอจะซาๆ ลงมาบ้าง แต่ช่วงหลังๆ นี้มันกลับมาอีกแล้วค่ะ



ปกติเมจะขายของอย่างสงบ ลูกค้าทุกคนน่ารักมาก แต่ในงานแคปซูลเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมามันเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ประโยค หนึ่งลอยขึ้นมาในหัว



'มันกลับมาอีกแล้วเหรอเนี่ย'



เกริ่นก่อนสักนิดว่างานนี้ไม่ได้เปิดบูธเป็นของตัวเอง แต่ไปเป็นทาสอยู่ที่บูธ TSS (ซึ่งสมาชิก  2 ชีวิตหนีไปคอส) เหลือ เมกับพี่นุ้กเฝ้ากันอยู่ 2 คน



งานนั้นเบ้นศรีเอาโดยุ่นที่สั่งจองกันอย่างสนุกสนานจนแทบประกาศตัวเป็นบุคคล ล้มละลายมาให้พี่มุก (เป็นโด XS) ซึ่งคุณพี่แกไปคอส และได้ทิ้งโดไว้ที่บูธ



ตอนแรกวางเอาไว้ในกล่อง เห็นแล้วคิดว่าอันตรายเล็กน้อยถึงปานกลาง เผื่อมีคนคิดว่าเราจะขาย เมเลยย้ายโดทั้งหมดมาวางไว้บนโต๊ะหน้าตัวเอง



แต่ถึงกระนั้น...



เรื่องมันมีอยู่ว่า



หลังจากที่เมหยิบโด XS เล่มตัวการนั่นมานั่งอ่านฆ่าเวลาเนื่องด้วยช่วงนั้นคนไปออกันอยู่หน้าเวทีทำให้ค่อนข้างว่าง



มีสาวนางหนึ่ง เดินหน้ามึนมายืนอยู่หน้าบูธ ไอ้เราก็เงยหน้าขึ้นยิ้มแย้มตามประสาคนขายของอัธยาศัยดี (แต่มือยังถือโดจินอยู่) ชีไม่ได้หยิบจับหนังสือที่วางขายแต่ประการใด แต่ก็ยังยืนอยู่ ขณะที่กำลังจะอ้าปากเอ่ยถาม เผื่อจะช่วยหาว่ากำลังมองหาเรื่องอะไรนั่นเอง ก็มีลูกค้าอีกคนหนึ่งเดินมาซื้อหนังสือ



เมวางโดจินลงเพื่อรับเงินจากลูกค้าท่านนั้น



'ควับ!!'



เฮ้ย! อะไรแว้บๆ



รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรเกิดขึ้นสักอย่างที่โต๊ะเรา สะบัดหน้าหันกลับมาก่อนจะพบว่า สาวหน้ามึนคนนั้น
"ฉก" โดจินเล่มที่เราเพิ่งวางลงไปเมื่อกี้ไปยืนอ่าน (ย้ำว่าฉก วางปุ๊บ ชียื่นมือมาคว้าไปปั๊บ) ด้วยความตกใจ เลยออกปากก่อนเลยว่า



"เล่มนั้นไม่ได้ขายนะคะ"



ชีปรายตามองค่ะ... ปรายตามองแบบ 'เมิงไม่บอกกรุก็รู้'



...ธาตุไฟเริ่มแตกซ่าน...



เมหันไปมองหน้าพี่นุ้ก ส่งเงินให้พี่นุ้กจัดการต่อ ส่วนตัวเองก็หันไปจ้องสาวหน้ามึนที่ยืนเปิดโดอ่านแบบสบายใจเฉิบ



(ย้ำอีกครั้ง... โดจินเล่มนั้นเป็นไม่ใช่โดที่เราจะวางขายแต่อย่างใด)



ช่วงนั้นจำได้แม่นเลยว่าบนเวทีเปิด Mad ด้วย ชีก็ก้มลงอ่านทีละหน้า... ทีละหน้า... สลับกับหันไปมองบนเวทีและหัวเราะเป็นพักๆ



....ขำไม่ออกนะคะ....



มันแบบว่า 'เฮ้ย อะไรวะ? เดี๋ยวนี้คนเค้าหยิบสิ่งของที่เซอร์เคิลเอามาวางไว้ได้ตามใจชอบแล้วเหรอ?' แล้วถ้ากรุเอาข้าวเอาของกินขึ้นมาวาง แล้วมีคนหยิบไปแด๊กซ์ราวกับเป็นของแจกฟรีเนีั่ย มันเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วรึเปล่า





เรื่องนี้เป็นอะไรที่สะเทือนใจมาก



ถ้าขอก่อนจะไม่ว่าเลย... ไม่ว่าจริงๆ เพราะมีสาวน้อยคนนึงใ่ส่เสื้อสีขาว ใส่แว่น (จำชื่อไม่ได้ แฮะๆ ,,><,, แต่ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นคุณเพลงดวงดาว...ล่ะมั้ง) มาอย่างน่ารักมาก




"ขอดูหน่อยได้ไหมคะ" ><  (หมายเหตุ- โดเล่มเดียวกัน)



เมก็ส่งให้แบบไม่อิดออด = =b



ปึ้ดอันดับหนึ่ง จบลงไปโดยสันติ หลังจากที่ชีครองโด อ่านอย่างเพลิดเพลินจนจบเล่ม และวางเอาไว้(ทับหนังสือที่วางขาย)และสะบัดตูดเดินจากไป...




...น่าเสียดายที่จำหน้าไม่ได้แล้ว...



ปึ้ดอันดับ2



เชื่อว่ากรณีนี้ทุกท่านที่เคยขายผลงานคงเจอกันอย่างน้อยสองสามรอบ



เรื่อง "การต่อราคา"



เข้าใจค่ะ ว่าเวลาซื้อของก็อยากได้ของถูกๆ แต่ถึงขนาดที่บอกว่าลดไม่ได้แล้วยังตื้อแล้วตื้ออีกเนี่ย คนขายป่วยจิตนะคะ



เราทำมันมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองค่ะ ไม่ได้ไปรับเหมาราคาส่งมาขายราคาปลีกเหมือนของตามตลาด แล้วปกติของทำมืออย่างนี้กำไรก็ไม่ได้เยอะแยะมากมายขนาดที่จะลดแลกแจกแถมได้ หรอกนะคะ



ปกติเมไม่ค่อยเจอหรอกค่ะ (คิดว่าคงเพราะคนปกติเค้ารู้มารยาทกันมากพอ) แต่เจอทีก็ป่วยจิตที



ไม่ว่า่ค่ะถ้าจะลองพูดต่อราคาดู แต่ถ้าคนขายบอกว่าไม่ได้ ก็กรุณาเลิกเถอะค่ะ (ทั้งลำบากใจทั้งรำคาญ โดยเฉพาะพวก "นะคะๆๆๆๆ นะค๊า ลดหน่อยน้า ลดๆๆๆๆ ลดหน่อยๆๆๆ ลดห้าบาทก็ได้ (เพื่อ? เหมือนต่อเพื่อให้ได้ต่อ...)" เนี่ย รำคาญมากถึงมากที่สุด น้องคิดว่ากำลังเดินซื้อเสื้อผ้าในประตูน้ำอยู่เหรอคะ)



ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีขอบเขตที่จะพอดีอยู่ทั้งนั้น ทำอะไรกรุณานึกถึงความพอดีด้วยค่ะ ไม่ใช่สักแต่ว่าจะเอาให้ได้ นึกถึงคนอื่นนิดนึง นึกถึงตัวเองให้น้อยลงหน่อย ไม่ยากเกินไปใช่ไหมคะ?



2 อย่างนี้มันไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงเลยที่จะทำ เพราะฉะนั้นใครที่รู้ตัวว่ามีพฤติกรรมเช่นนี้ เปลี่ยนซะนะคะ เพื่อความน่าอยู่ของวงการงานการ์ตูน

ปล. ไอ้พวกห้าบาท ไม่มีสาระไม่ต้องมาแขวะเลยนะยะ
ปปล. ทั้งนี้ทั้งนั้นรวมถึงเขยตัวดีด้วย *เหล่*
ปปปล. วันนี้สาระปานกลาง(?)ถึงมาก(มากแล้ว?)

ปปปปล. รดน้ำด้วยนะคะ <3~~~



ปปปปปล. ไปทะเลจ้ะ พรุ่งนี้ฝากลูกโค่สุดที่รักอัพ <3~