[Fic Batman] Doll [2] ??xTim

posted on 11 May 2009 18:42 by lvlelody in Fiction

Title : Doll [2]

Author: melody

Pairing: - ??xTim

Rating: PG-13

Spoilers: -

Summary: -

Author notes: สารภาพตามตรงว่าเมไม่เคยอ่านแบทแมนของจริง ไม่เคยดูด้วยค่ะ ,,= =,, เพราะฉะนั้นคิดว่าคาแรคเตอร์ตัวละครคงจะคลาดเคลื่อนอยู่เยอะ(มากๆ)ทีเดียว ชี้แจงก่อนว่าฟิคเรื่องนี้เรียกว่าเป็น Fic of Fic ก็ได้เพราะข้อมูลทั้งหมดอิงมาจากฟิคแบทๆบิ้นๆ ของพี่กิ้งก่า ด้วยความที่อ่านจบแล้วอยากสครีมเหลือหลายไม่รู้จะเอาไประบายไว้ตรงไหนเลยเขียนฟิคซะเลย *ฮา*

เมอิงเนื้อเรื่องจากฟิคพี่กิ้งตั้งแต่ตอนที่ 0-94 และเอาความที่รู้มาจากสปอยล์ว่าเจสันจะฟื้นขึ้นมามาเขียนนะคะ (บางทีอาจจะไม่ใช่สปอยแล้วล่ะมั้ง (ฮา) แต่ในฟิคพี่กิ้งยังไม่ถึงฉากนั้น เพราะงั้นถือว่าสปอยไปก่อนละกัน)

ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ >w<

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

ดวงตาสีน้ำทะเลปรือขึ้น เพดานสีขาวเบื้องบนให้ความรู้สึกไม่คุ้นเคย...แต่เขาก็จำได้ว่าที่นี่คือ...บ้านใหม่...

อาทิตย์เริ่มจับขอบฟ้า เด็กแสนตรงเวลาจึงลุกจากที่นอน

Timจัดเตียงให้เรียบร้อยเหมือนกับมันไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน มือเรียวหยิบผ้าขนหนูและชุดแขนยาวติดฮู้ดกับกางเกงยีนส์ ชุดที่เพียงแค่เห็นก็รู้ถึงความ-เรียบร้อย-อย่างที่เด็กสมัยนี้มักจะห่างไกลจากมันเหลือเกิน และคงไม่มีชุดไหนเหมาะสำหรับการไปสถานที่ราชการอย่างโรงเรียนมากเท่านี้อีกแล้วยกเว้นแต่จะเป็นชุดนักเรียนเสียนั่นล่ะ

ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับการปลุกตัวเองให้ตื่นเต็มตาด้วยการอาบน้ำ สำหรับยามเช้าคงไม่มีอะไรเหมาะไปกว่าการได้น้ำเย็นๆ มาชำระล้างความง่วงงุนเพื่อต้อนรับความสดชื่นอีกแล้ว

เมื่อลงมาถามหางานจากพ่อบ้านวัยชราเหมือนเช่นทุกครั้ง ดวงตาที่มักสงบนิ่งดุจผืนน้ำลึกก็ต้องฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นเจ้าบ้านอยู่บนโต๊ะทานอาหาร

"อรุณสวัสดิ์ฮะ" เสียงเอ่ยทักเรียบเฉย เช่นเดียวกับสีหน้า เช่นเดียวกับแววตา Timถูกบอกให้นั่งรออาหารเช้าเฉยๆ ต่างจากทุกทีที่ตัวเขาจะเข้าไปช่วยทำ เจ้าบ้านที่กำลังกางหนังสือพิมพ์ออกอ่านขณะที่เขาเดินเข้ามาพับหน้ากระดาษลงทั้งที่ยังอ่านค้างอยู่และกล่าวทักตอบ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าแบบเดียวกับเด็กในการปกครองไม่มีผิดเพี้ยน

มีเพียงความเงียบระหว่างคนทั้งสอง...Timไม่ได้เกลียดความเงียบ แต่บางทีอาจจะคุ้นเคยกับความช่างจำนรรจาของฮีโร่เมืองข้างเคียงเสียมากกว่า แม้คนคนนั้นจะเป็นคนที่ทำลายภาพพจน์ฮีโร่ในใจเขาเสียยับเยินก็ตามที และBruce...Batman เองก็ตรงกับภาพลักษณ์ที่เขานึกจินตนาการไว้มากกว่า แต่อย่างว่า...มันเป็นเรื่องของความคุ้นเคย

อาหารเช้าจบลงอย่างเรียบง่าย Bruceพูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบต่ออีกสองสามคำก่อนจะเดินออกจากห้องไป ส่วนผู้ร่วมโต๊ะอีกคนเลือกที่จะอยู่ต่อเพื่อเก็บจานชามเหล่านี้ไปล้างมากกว่า

ยังพอมีเวลาที่จะวิ่งไปโรงเรียน

การวิ่งจากคฤหาสน์Wayneไปโรงเรียนเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งที่Timชื่นชอบ แน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับโปรแกรมฝึกที่พี่Dickของเขาเคยวางเอาไว้แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจสายลมยามเช้าที่พัดผ่านร่างกายยามเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ไม่ได้เกลียดเสียงหัวใจที่เต้นหนักแรงด้วยความเหนื่อยหอบ และไม่ได้รำคาญกับเหงื่อที่ออกไม่มากนัก

หลังจากเก็บกวาดทำความสะอาดห้องครัวและโต๊ะ เด็กนักเรียนเกรดเก้าจึงได้เวลาออกจากบ้านเพื่อไปโรงเรียนและสัญญาว่าจะกลับมาช่วยทำความสะอาดในตอนเย็น

แผนการวิ่งยามเช้าที่วางเอาไว้เป็นอันล่มลงเมื่อเปิดประตูหน้าออกมาและเห็นรถลีมูซีนจอดเทียบอยู่หน้าบ้าน กระจกหลังเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าของมหาเศรษฐีพันล้านและคำสั่ง

"ขึ้นรถ...เดี๋ยวจะไปส่ง"

อันที่จริงTimอยากเถียงเหลือเกินว่าถ้ามีเวลาไปส่งเขาสู้เอาเวลาไปพักผ่อนเสียยังจะดีกว่า แต่แน่ล่ะว่าเขาไม่ได้พูดออกไป แม้จะสื่อสารผ่านสายตาและแน่ใจว่าคนโดนตำหนิเองก็รับรู้ แต่Bruceก็เพียงแค่ส่งเสียงเร่งอีกครั้งเท่านั้น Timถอนหายใจ

เป็นเช่นเดิมเหมือนทุกครั้งที่เขามีรถหรูราคาเท่าบ้านหลังใหญ่ๆ พร้อมที่ดินสำหรับปลูกไร่สวนหลังหนึ่งมาส่ง คนในโรงเรียนมีท่าทีแตกตื่นเหมือนทุกที แต่เขากลับไม่คิดจะเคยชินกับมัน กับสายตาเคลือบแคลงสงสัยที่นับวันมันจะเพิ่มขึ้นทุกที

ข้อสงสัยที่ว่า -ทำไมเด็กคนหนึ่งที่บ้านล้มละลายถึงมีรถหรูแพงระยำแบบนั้นมาส่ง- แน่นอนว่าการคาดเดาแต่ละอย่างล้วนเป็นไปในทางที่ไม่ดี และนับวันจะเลวร้ายลงทุกที เมื่อนักเรียนดีเด่นไม่ตอบโต้ นี่ก็เป็นนิสัยอีกอย่างของ-คุณหนู-

เงียบ เงียบ เงียบ เงียบแล้วก็เงียบ

ไม่ปริปาก ไม่คัดค้าน ไม่แม้แต่จะชายตาแลมอง

เห็นแล้วมันคันไม้คันมือพิกล

แต่เหมือนว่าคราวนี้การคาดเดาแบบเลวๆ นั้นจะรุนแรงเกินไปหน่อย และมันก็แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนภายในไม่กี่ชั่วโมง หรือบางทีอาจจะไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ

ข่าวลือที่ว่า -Timothy Drake นักเรียนทุนดีเด่นคนนั้น ...ขายตัว...-

อีกที่จริงอีตัวในคราบนักเรียนก็มีอยู่ในโรงเรียนนี้เยอะแยะ เพียงแต่ไม่มีใครที่มีรถลีมูซีนมาส่งเท่านั้นล่ะ

Timถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เป็นอารมณ์ที่มากที่สุดแล้วที่เขาแสดงออกเมื่อถูกอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบหลังเลิกเรียน

บางทีอาจจะกลับถึงคฤหาสน์ช่วยคุณพ่อบ้านAlfredช้ากว่าที่คิดเสียแล้ว

"ฉันรู้ว่าเธอเป็นเด็กดี เรียนเก่ง ไม่เคยมีปัญหาเรื่องการทะเลาะวิวาท..." อันที่จริงก็มี...แต่แน่นอนว่าครูที่ปรึกษาท่านนี้ไม่มีทางได้รับรู้หรอก "แต่เธอก็รู้ เรื่องที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้อาจจะมีผลกระทบกับทุนที่เธอได้รับ คุณTimothy..." หญิงวัยกลางคนแสดงท่าทีกังวลอย่างชัดเจน

ไม่... เธอไม่ได้เป็นห่วงภาพพจน์ของเขาหรือแม้แต่ทุนของเขาหรอก สิ่งที่หล่อนห่วงจริงๆ คือตัวเองต่างหาก ขืนเด็กในโรงเรียนรู้ว่าขายตัวแล้วจะมีรถหรูขนาดนั้นมารับส่งคงได้ยึดอาชีพนี้ไปทำมาหากินเข้าปะไร และหน้าที่การงานของเธอก็ต้องมีปัญหาแน่ๆ

"ฉันว่าเธอควรพูดอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการปฏิเสธข้อกล่าวหานั้นแทนที่จะนิ่งเงียบอย่างนี้นะ..." แต่Timไม่คิดว่าการทำแบบนั้นเป็นเรื่องฉลาด และมันก็จริง โลกนี้มันแปลก ถ้ายิ่งปฏิเสธสิ่งเลวร้ายคนจะยิ่งยัดเยียดสิ่งที่เลวร้ายกว่าให้เราโดยไม่เต็มใจ มันเป็นเช่นนี้มาเสมอ เขารู้ซึ้งถึงเรื่องนี้มาตั้งแต่ตอนอายุแปดขวบ

เด็กชายหยัดกายขึ้นเต็มความสูง ไม่เผยความอ่อนแอให้ใครเห็นแม้เสี้ยวเศษของหัวใจ

"ปล่อยไว้เดี๋ยวเขาก็เลิกพูดถึงไปเองล่ะครับ ...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว"

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

คฤหาสน์wayneยังคงเงียบเชียบเป็นปกติ มันเป็นเช่นนี้เสมอมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ย่างเท้าเข้าไป และบางทีมันอาจจะเป็นเช่นนี้มาแสนนานแล้ว

"กลับมาแล้วครับ" เสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้นดังมากพอที่จะเป็นการทักทายกับพ่อบ้านชราที่กำลังย่างเท้าออกมาจากห้องสมุดพร้อมดวงหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นใจดี

"ทานอะไรก่อนดีไหมครับ" Timส่ายหน้าปฏิเสธก่อนเดินนำพ่อบ้านชราเข้าไปในห้องหนังสือ อุปกรณ์ภายในห้องบ่งบอกว่าชายชราผู้นี้คงกำลังทำความสะอาดอยู่ก่อนที่เขาจะกลับมา คุณตาAlfredเอ่ยถามเรื่องของวันนี้เป็นการชวนคุยมากกว่าจะอยากรู้จริงๆ แน่ยิ่งกว่าแน่ว่าTimไม่ได้เล่าเรื่องที่ตนถูกเรียกไปพบครูที่ปรึกษารวมถึงสาเหตุของการถูกเรียกด้วย สิ่งที่หลุดจากปากเขานั้นมียิ่งกว่าน้อยและทั้งหมดของความน้อยนั้นล้วนเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนล้วนๆ

Timothy Drake ...ช่างเป็นเด็กที่หาได้ยากเหลือเกิน

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

Trrrr Trrr

ดวงตาสีฟ้าเบือนมองเครื่องมือสื่อสารที่สั่นกึกกักอยู่บนเคาท์เตอร์ขณะที่ตนเองกำลังช่วยคุณพ่อบ้านทำอาหาร เป็นมื้อเย็นเล็กๆ ที่เรียบง่ายและมีเพียงเขาคนเดียวที่ทานเพราะวันนี้Bruceไม่กลับบ้านและพ่อบ้านไม่เคยยอมร่วมโต๊ะกับเด็กในปกครองของเจ้านายตนเอง

ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นทำให้เขาเอ่ยขอตัวสักครู่ก่อนกดรับโทรศัพท์และเดินออกจากห้องเตรียมอาหาร

"ครับ พี่Dick"

"อา...วันนี้ฉันมีงานกะทันหัน ท่าทางจะเลิกดึกด้วย วันนี้คงฝึกให้ไม่ได้แล้วล่ะ" เสียงของคนที่เขานับถือเป็นพี่ชายเอ่ยผ่านปลายสายมา

"ครับ"

"ทานข้าวรึยัง"

"ยังครับ"

เสียงถอนหายใจแว่วมาให้ได้ยินจนสามารถจินตนาการได้ถึงสีหน้าของฮีโร่เมืองข้างเคียงเลยทีเดียว

"ทานข้าวให้มันตรงเวลาหน่อย"

ริมฝีปากเครียดขึงคลายออกเป็นรอยยิ้มบางๆ ...ที่แทบไม่รู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มเสียด้วยซ้ำ

"ครับ"

Dickเอ่ยถามอะไรอีกสองสามคำก่อนจะวางสายลง Timเดินเข้ามาในห้องเตรียมอาหารและพบว่าบนโต๊ะทานอาหารขนาดเล็กนั้นมีมื้อเย็นวางรออยู่แล้ว เด็กชายก้มหัวขอบคุณแก่Butlerชราก่อนสวดมนต์ก่อนทานอาหารด้วยความเคยชิน

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

พี่Dickเมล์มาบอกว่าวันพรุ่งนี้...จะชดเชยสำหรับวันนี้ให้ นั่นหมายความว่าในวันพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเขาจะต้องออกจากGothamทันทีที่เลิกเรียน Timตัดสินใจเลือกการอ่านหนังสือเรียนเพื่อทบทวนบทเรียนที่เรียนในวันนี้และการอ่านล่วงหน้าสำหรับวันพรุ่งนี้แทนการนอนหลับพักผ่อนตามที่เด็กอายุสิบห้าสมควรจะได้รับอย่างเพียงพอ

ในห้องนอนของเขามีโต๊ะและเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นอยู่อย่างครบครัน และนั่นก็เป็นสถานที่ที่Timใช้อ่านหนังสืออยู่เสมอ หลายครั้งที่พ่อบ้านผู้ใจดีคนนั้นเคยเสนอให้Timไปอ่านในห้องสมุดหรือห้องพักผ่อนที่มีโซฟาตัวนุ่มๆ และสบายกว่าการนั่งหลังขดหลังแข็งแบบนี้แต่Timก็เลือกที่จะปฏิเสธความหวังดีนั้นแล้วเลือกความเป็นส่วนตัวอยู่ภายในห้องแคบๆ เช่นเดียวกับกรอบของตนแทน

...เที่ยงคืน...

พ่อบ้านAlfredนำนมอุ่นๆ มาให้พร้อมกับแซนด์วิชเติมท้องไม่ให้หิว Timเอ่ยขอบคุณพ่อบ้านชราและยกแก้วนมขึ้นจิบเล็กน้อย ดวงตายังคงไม่ละจากหนังสือในมือและเมื่อรู้สึกตัวอีกทีนมที่อุ่นกำลังพอดีเมื่อแรกเริ่มนั้นก็เย็นชืดเสียแล้ว มือบางคว้าแซนด์วิชมากินก่อนตามด้วยการดื่มนมจนหมดแก้ว

เด็กชายมองนาฬิกาดิจิตอล เลขที่เรืองแสงในความมืดนั้นบ่งบอกเวลาตีสามแล้ว Timถือแก้วและจานไปเก็บล้างในห้องครัว คฤหาสน์ปิดไฟมืดสนิท แต่สายตาของเขาก็สามารถชินกับความมืดได้อย่างรวดเร็ว เสียงสายน้ำเป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังก้องในความเงียบงันเวิ้งว้างว่างเปล่า มันคงเป็นบรรยากาศที่น่าสยองขวัญสำหรับเด็กอายุสิบห้าทั่วไป แต่Timกลับไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาให้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ถึงแม้ริมฝีปากที่เหยียดตรงอยู่เสมอจะเม้มแน่นกว่าทุกที ...แต่ก็มีเพียงเท่านั้น

Timothyอนุญาตให้ตนแสดงความหวาดกลัวแค่เพียงเท่านั้น...

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

เตียงนอนกว้างใหญ่อุ่นสบาย แน่นอนว่ามันสบายกว่าห้องแคบๆ ในสลัมและบางทีอาจจะสบายกว่าเตียงของเขาในบ้านเก่า แต่กลับทำใจให้คุ้นเคยยากเหลือเกิน

เปลือกตาหนักอึ้งปิดลงสนิทบดบังอัญมณีสีน้ำทะเลให้จมจ่อมอยู่ในความมืดและห้วงนิทรา

นิทรารมย์...ที่ไม่มีแม้กระทั่งความฝัน...มีเพียงความมืดเท่านั้น...ที่Timothyอนุญาตให้ตนเองมองเห็น

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

ช่วงนี้อัพบลอคทุกวัน ฮ่าๆๆๆๆ (บ้าเป็นช่วงๆ จริงๆ)

>w< ขอฝากไหใบใหม่อย่างเป็นทางการนะคะ!! ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่า *โค้ง*

#1 By เฟียร์ . Fiar
เจสันเขียนยาก orz
กลัวเขียนให้เป็นตัวหลักแล้วจะแหกอ่ะเดะ กร๊าสสสสส
(แต่ชอบนะเอ้อ

พี่เฟียร์ไม่คิดจะออกโดบิ้นๆหน่อยเรอะ) << มันยังจะไซโค (ซีด)
ปล. จะพยาย(า)มไม่ดอง...ล่ะมั้ง

#3 By โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว
ขอยื่นคอมเม้นต์นี้กลับคืนให้เลย
ตัวเองอ่ะ อย่าดองเด๊!!!!!!!!!!!!!!!

#4 By dearchan
(ซีด) ฮัชคือใคร ใครคือฮัช ไม่รู้จักอ่ะ

l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l + l

Fiction Anthology Reborn