[Fanfiction Katekyo Hitman Reborn] โปรเจ็คนรก: พันบุปผา x หอย [ยกที่ 3 เรท คปด.]
posted on 30 Jul 2008 19:26 by lvlelody in Fiction
หมายเหตุ : ย้ายบ้านให้ลูกปอแล้วค่ะ http://mist-por.exteen.com/
เชิญทัศนายกที่ 2 ได้ที่บล็อคพี่ยูระนะคะ
ยกที่ 3 - หนุ่มพลังเคปะทะเคะปลาหมึกระเบิด
เรท - คปด.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แกมม่ามองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่ตีวนวกรบกวนเขาอยู่ภายในอก... เรือนผมสีเงินเปรอะเลือดที่แห้งกรัง...
"ฟ่อออ"
เสียงขู่ฟ่อดังมาจากกรงขังที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง อุริพองขนฟูๆของมันจนตั้งชันแทบจะกลายเป็นเม่น
เขาฝืนบังคับร่างอันสะบักสะบอมไม่แพ้คนที่นอนล้มอยู่ลุกขึ้น ลากสังขารเข้าใกล้ก่อนหยิบไดนาไมต์อันจิ๋วที่ร่วงตกอยู่รอบๆ ตัวเด็กหนุ่มโยนไว้ให้ห่างๆ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะนึกบ้าดีเดือดผุดขึ้นมาปาระเบิดใส่คนเขาให้เดือดร้อนกันไป ทั่ว
เสียงขู่ของเจ้าลูกแมวยังคงไม่ยอมหยุดแม้กระทั่งตอนที่เขาเริ่มขมวดคิ้ว มุ่น... ดวงตากวาดมองทั่วร่างของเด็กหนุ่มก่อนดึงระเบิดออกมาจากมุมนู้นซอกนี้... เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนระเบิดหลายขนาดหลายขนานก็กองเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ
จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มแทบจะอ้าปากค้างกับจำนวนระเบิดอีกมากที่ไม่ว่าจะมองไป ทางไหนก็ซุกอยู่ทุกที่ และยิ่งตกตะลึงมากขึ้นอีกเมื่อเห็นจำนวนไดนาไมต์มากมายที่กองอยู่ทางด้าน หลังจากการที่เขาโยนส่งๆ ไป
มันพอกพูนจนเกือบเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ และสามารถทับร่างเขาให้มิดได้อย่างสบายๆ ...
...อันความสงสัยจึงบังเกิด... ไอ้เด็กบ้านี่บ้านมันผลิตระเบิดหรือไงเนี่ย... ไม่สิ ที่น่าสงสัยยิ่งกว่านั้นคือมันยัดทั้งหมดนี้เข้าไปได้ยังไง เอาไปเก็บไว้ส่วนไหนของร่างกายก็ไม่อาจทราบได้...
ดวงตาของชายหนุ่มสะดุดเข้ากับสายป่านเส้นบางๆ ที่แพลมออกมาจากขอบประเป๋ากางเกง(ซึ่งมีมากมายจนคนแก่อย่างเขานึกปวดหัวและ ตาลายหน่อยๆ) แม้จะลังเลอยู่ชั่วครู่ กลัวว่าถ้าดึงไปแล้วมันจะระเบิดตูมเข้ารึเปล่าแต่ท้ายที่สุดแล้วมือใหญ่ก็ กระตุกสายนั้นออกมา...
...สิ่งที่เห็นทำเอารอยยิ้มของชายหนุ่มฝืดเฝื่อนไปเลยทีเดียว...
ระเบิดจำนวนมากมายถูกร้อยเป็นเส้นโดยเอาชนวนผูกกับสายป่าน... ขืนลองไปเดินท่ามกลางคนปกตีในสภาพนี้ตูมตามขึ้นมานี่เป็นข่าวใหญ่หน้าหนึ่ง แน่ๆ ...
แกมม่าสาวเชือกนั้นออกมา ...ยิ่งสาวก็ยิ่งยาว... และเมื่อยิ่งยาวจำนวนระเบิดก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน... เกิดความสงสัยขึ้นอีกรอบ... คลางแคลงใจนักว่าตามร่างกายของไอ้หนูนี่มีกระเป๋าสี่มิติของโดเรมอนที่พวก ฝ่ายวิศวกรรมกำลังพยายามคิดค้นประดิษฐ์ขึ้นติดไว้หรือเปล่า
งานปลดอาวุธออกจากร่างศัตรูที่ทุกครั้งเหมือนจะเป็นเรื่องหมูๆ กล้วยๆ ดูจะไม่หมูเสียแล้ว เมื่อยิ่งค้นกิยิ่งเจอ แม้กระทั่งบริเวณรังดุมที่ไม่น่าจะซ่อนอะไรได้ ยังอุตส่าห์จะมีระเบิดขนาดจิ๋วเท่าเม็ดถั่วซ่อนไว้ ...กะว่าจะปาให้มันเกิดเสียงเป๊าะแป๊ะเหมือนเวลาเล่นดอกไม้ไฟเล็กๆ ประเภทเดียวกับที่เด็กๆ เล่นกันในเทศกาลดอกไม้ไฟหรือไงเนี่ย...
เป็นงานหนักและใช้เวลามากมายเกินกว่าที่เขาคิดไปอักโข กว่าที่แกมม่าจะทิ้งตัวลงนั่งหอบราวกับได้ออกกำลังเสียมากมายจนเหนื่อยอ่อน ...
...ไอ้เด็กบ้า... ทำให้เขาเหนื่อยได้แม้กระทั่งตอนที่ตัวเองสิ้นท่าแบบนี้...
นึกโทษใครไม่ได้ ก็โทษตัวต้นเหตุเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ซึ่งจะว่าไปมันก็เป็นความจริงอยู่ส่วนหนึ่ง...
สัตว์เลี้ยงในกล่องซึ่งบัดนี้ย้ายที่อยู่ไปอยู่ในกรงดูท่าจะหัวเสียไม่ชอบใจ อย่างหนักในสภาพที่อยู่ใหม่ เล็บแหลมๆ นั้นจึงเกาะกรงเหล็กแน่น ก่อนข่วนครืด สร้างเสียงกรีดแสบบาดแก้วหูระคายเคืองยังกับเวลาคุณครูลากชอล์คบนกระดานดำ
แกมม่าพักเหนื่อยเสร็จแล้วก็หันมาค้นตัวเด็กหนุ่มอีกรอบ โดยปล่อยต้นเหตุของเสียงแสบแก้วหูนั้นไปก่อน เดี๋ยวจับลงหม้อต้มก็ส่งเสียงหนวกหูไม่ได้แล้ว...
เหมือนเจ้าแมวน้อยจะรู้สึกได้ถึงความอาฆาตในห้วงคำนึงนั้นจึงถอนอุ้งเล็บออก นั่งเลียไม้เลียมืออยู่เฉยๆ อย่างว่าง่ายผิดกับก่อนหน้าลิบลับ
ชายหนุ่มแทบจะครางออกมาดังๆ ด้วยความดีใจเมื่อพบว่าตามตะเข็บเสื้อหรือกางเกงไม่มีระเบิดซ่อนอยู่แล้ว
...ทว่า...
ตอนหันกลับไปเจอกับกองภูเขาไดนาไมต์ก็ต้องเหงื่อตกอีกรอบ...
...แล้วใครจะจัดการล่ะนี่...
เรียกให้ลิ่วล้อระดับล่างมาจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดห้อง ซึ่งก็ช่วยลดระดับความรกไปได้หลายหน่วย
หากยังไม่ทันจะได้เก็บไปหมด... ตัวปัญหามีขาเดินก็ลืมตาลุกพรวดขึ้นมาเหมือนผีกองกอยเด้งจากหลุม เก็บอาการสะดุ้งแนบเนียนแล้วก็เผยยิ้มแบบเป็นต่อให้คนที่จ้องมองมาตาเขียว ปั๊ด
"แก!!"
มือเรียวล้วงเข้าไปในอกเสื้อหมายจะคว้าระเบิดสักกำมือมาปาใส่ให้หน้าแหก กันไปข้าง ...หากสิ่งที่คว้าได้กลับมีเพียงอากาศธาตุว่างเปล่า...
...
...
รอยยิ้มกวนประสาทแสยะขึ้น หากในสายตาของเด็กหนุ่มรอยยิ้มนั้นแทนเสียงหัวเราะสะใจได้ดียิ่งกว่าสรรพเสียงใดๆ ...
"หาไอ้นี่อยู่ใช่ไหม"
มือใหญ่คว้าระเบิดออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่ตนแอบหมกเม็ดไว้ พลางชูโบกไปมาคล้ายจะล่อสายตา...
...ดูไปแล้วก็คลับคล้าย...คลับคลา...
..."เอ้า ไปคาบมา" ...
...อื้ม... เหมือนเลยล่ะ...
...เหมือนเวลาคนโยนกระดูก แล้วให้หมาน้อยไปคาบมาไม่ผิดเพี้ยนเลยทีเดียว...
Fin
(จบก่อนจะโดนลูกหลง)
อะไรนะ? สั้น?? ไม่หรอกน่า (หลบตา)
ดอง?? (อันนี้แก้ตัวไม่ออก...)
ฉลองสอบเสร็จด้วยโปรเจคนรก ;P เค๊ เค๊ เค๊
อ๊ะ ใช่ เฉลยเรท (มันกลายเป็นอีเวนท์ไปแล้วเรอะพี่น้อง =[]=!!~)
คปด = เค ปะทะ ไดนาไมต์ค่า~~!!
(คาบไปแดร็กซ์ก็ใ่ช่นะ กร๊ากกกกกกกกก)
จะเห็นว่าแทรกบทอุริเยอะทั้งที่ไม่มีอะไรเลย... ไม่ใ่ช่เพราะอะไรหรอกค่ะ เพราะอิเมชอบนี่แหละ คือเหตุผล กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะคะ >w< แฮะๆๆๆๆ
เชิญทัศนายกที่ 2 ได้ที่บล็อคพี่ยูระนะคะ
ยกที่ 3 - หนุ่มพลังเคปะทะเคะปลาหมึกระเบิด
เรท - คปด.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แกมม่ามองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่ตีวนวกรบกวนเขาอยู่ภายในอก... เรือนผมสีเงินเปรอะเลือดที่แห้งกรัง...
"ฟ่อออ"
เสียงขู่ฟ่อดังมาจากกรงขังที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง อุริพองขนฟูๆของมันจนตั้งชันแทบจะกลายเป็นเม่น
เขาฝืนบังคับร่างอันสะบักสะบอมไม่แพ้คนที่นอนล้มอยู่ลุกขึ้น ลากสังขารเข้าใกล้ก่อนหยิบไดนาไมต์อันจิ๋วที่ร่วงตกอยู่รอบๆ ตัวเด็กหนุ่มโยนไว้ให้ห่างๆ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะนึกบ้าดีเดือดผุดขึ้นมาปาระเบิดใส่คนเขาให้เดือดร้อนกันไป ทั่ว
เสียงขู่ของเจ้าลูกแมวยังคงไม่ยอมหยุดแม้กระทั่งตอนที่เขาเริ่มขมวดคิ้ว มุ่น... ดวงตากวาดมองทั่วร่างของเด็กหนุ่มก่อนดึงระเบิดออกมาจากมุมนู้นซอกนี้... เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนระเบิดหลายขนาดหลายขนานก็กองเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ
จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มแทบจะอ้าปากค้างกับจำนวนระเบิดอีกมากที่ไม่ว่าจะมองไป ทางไหนก็ซุกอยู่ทุกที่ และยิ่งตกตะลึงมากขึ้นอีกเมื่อเห็นจำนวนไดนาไมต์มากมายที่กองอยู่ทางด้าน หลังจากการที่เขาโยนส่งๆ ไป
มันพอกพูนจนเกือบเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ และสามารถทับร่างเขาให้มิดได้อย่างสบายๆ ...
...อันความสงสัยจึงบังเกิด... ไอ้เด็กบ้านี่บ้านมันผลิตระเบิดหรือไงเนี่ย... ไม่สิ ที่น่าสงสัยยิ่งกว่านั้นคือมันยัดทั้งหมดนี้เข้าไปได้ยังไง เอาไปเก็บไว้ส่วนไหนของร่างกายก็ไม่อาจทราบได้...
ดวงตาของชายหนุ่มสะดุดเข้ากับสายป่านเส้นบางๆ ที่แพลมออกมาจากขอบประเป๋ากางเกง(ซึ่งมีมากมายจนคนแก่อย่างเขานึกปวดหัวและ ตาลายหน่อยๆ) แม้จะลังเลอยู่ชั่วครู่ กลัวว่าถ้าดึงไปแล้วมันจะระเบิดตูมเข้ารึเปล่าแต่ท้ายที่สุดแล้วมือใหญ่ก็ กระตุกสายนั้นออกมา...
...สิ่งที่เห็นทำเอารอยยิ้มของชายหนุ่มฝืดเฝื่อนไปเลยทีเดียว...
ระเบิดจำนวนมากมายถูกร้อยเป็นเส้นโดยเอาชนวนผูกกับสายป่าน... ขืนลองไปเดินท่ามกลางคนปกตีในสภาพนี้ตูมตามขึ้นมานี่เป็นข่าวใหญ่หน้าหนึ่ง แน่ๆ ...
แกมม่าสาวเชือกนั้นออกมา ...ยิ่งสาวก็ยิ่งยาว... และเมื่อยิ่งยาวจำนวนระเบิดก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน... เกิดความสงสัยขึ้นอีกรอบ... คลางแคลงใจนักว่าตามร่างกายของไอ้หนูนี่มีกระเป๋าสี่มิติของโดเรมอนที่พวก ฝ่ายวิศวกรรมกำลังพยายามคิดค้นประดิษฐ์ขึ้นติดไว้หรือเปล่า
งานปลดอาวุธออกจากร่างศัตรูที่ทุกครั้งเหมือนจะเป็นเรื่องหมูๆ กล้วยๆ ดูจะไม่หมูเสียแล้ว เมื่อยิ่งค้นกิยิ่งเจอ แม้กระทั่งบริเวณรังดุมที่ไม่น่าจะซ่อนอะไรได้ ยังอุตส่าห์จะมีระเบิดขนาดจิ๋วเท่าเม็ดถั่วซ่อนไว้ ...กะว่าจะปาให้มันเกิดเสียงเป๊าะแป๊ะเหมือนเวลาเล่นดอกไม้ไฟเล็กๆ ประเภทเดียวกับที่เด็กๆ เล่นกันในเทศกาลดอกไม้ไฟหรือไงเนี่ย...
เป็นงานหนักและใช้เวลามากมายเกินกว่าที่เขาคิดไปอักโข กว่าที่แกมม่าจะทิ้งตัวลงนั่งหอบราวกับได้ออกกำลังเสียมากมายจนเหนื่อยอ่อน ...
...ไอ้เด็กบ้า... ทำให้เขาเหนื่อยได้แม้กระทั่งตอนที่ตัวเองสิ้นท่าแบบนี้...
นึกโทษใครไม่ได้ ก็โทษตัวต้นเหตุเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ซึ่งจะว่าไปมันก็เป็นความจริงอยู่ส่วนหนึ่ง...
สัตว์เลี้ยงในกล่องซึ่งบัดนี้ย้ายที่อยู่ไปอยู่ในกรงดูท่าจะหัวเสียไม่ชอบใจ อย่างหนักในสภาพที่อยู่ใหม่ เล็บแหลมๆ นั้นจึงเกาะกรงเหล็กแน่น ก่อนข่วนครืด สร้างเสียงกรีดแสบบาดแก้วหูระคายเคืองยังกับเวลาคุณครูลากชอล์คบนกระดานดำ
แกมม่าพักเหนื่อยเสร็จแล้วก็หันมาค้นตัวเด็กหนุ่มอีกรอบ โดยปล่อยต้นเหตุของเสียงแสบแก้วหูนั้นไปก่อน เดี๋ยวจับลงหม้อต้มก็ส่งเสียงหนวกหูไม่ได้แล้ว...
เหมือนเจ้าแมวน้อยจะรู้สึกได้ถึงความอาฆาตในห้วงคำนึงนั้นจึงถอนอุ้งเล็บออก นั่งเลียไม้เลียมืออยู่เฉยๆ อย่างว่าง่ายผิดกับก่อนหน้าลิบลับ
ชายหนุ่มแทบจะครางออกมาดังๆ ด้วยความดีใจเมื่อพบว่าตามตะเข็บเสื้อหรือกางเกงไม่มีระเบิดซ่อนอยู่แล้ว
...ทว่า...
ตอนหันกลับไปเจอกับกองภูเขาไดนาไมต์ก็ต้องเหงื่อตกอีกรอบ...
...แล้วใครจะจัดการล่ะนี่...
เรียกให้ลิ่วล้อระดับล่างมาจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดห้อง ซึ่งก็ช่วยลดระดับความรกไปได้หลายหน่วย
หากยังไม่ทันจะได้เก็บไปหมด... ตัวปัญหามีขาเดินก็ลืมตาลุกพรวดขึ้นมาเหมือนผีกองกอยเด้งจากหลุม เก็บอาการสะดุ้งแนบเนียนแล้วก็เผยยิ้มแบบเป็นต่อให้คนที่จ้องมองมาตาเขียว ปั๊ด
"แก!!"
มือเรียวล้วงเข้าไปในอกเสื้อหมายจะคว้าระเบิดสักกำมือมาปาใส่ให้หน้าแหก กันไปข้าง ...หากสิ่งที่คว้าได้กลับมีเพียงอากาศธาตุว่างเปล่า...
...
...
รอยยิ้มกวนประสาทแสยะขึ้น หากในสายตาของเด็กหนุ่มรอยยิ้มนั้นแทนเสียงหัวเราะสะใจได้ดียิ่งกว่าสรรพเสียงใดๆ ...
"หาไอ้นี่อยู่ใช่ไหม"
มือใหญ่คว้าระเบิดออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่ตนแอบหมกเม็ดไว้ พลางชูโบกไปมาคล้ายจะล่อสายตา...
...ดูไปแล้วก็คลับคล้าย...คลับคลา...
..."เอ้า ไปคาบมา" ...
...อื้ม... เหมือนเลยล่ะ...
...เหมือนเวลาคนโยนกระดูก แล้วให้หมาน้อยไปคาบมาไม่ผิดเพี้ยนเลยทีเดียว...
Fin
(จบก่อนจะโดนลูกหลง)
อะไรนะ? สั้น?? ไม่หรอกน่า (หลบตา)
ดอง?? (อันนี้แก้ตัวไม่ออก...)
ฉลองสอบเสร็จด้วยโปรเจคนรก ;P เค๊ เค๊ เค๊
อ๊ะ ใช่ เฉลยเรท (มันกลายเป็นอีเวนท์ไปแล้วเรอะพี่น้อง =[]=!!~)
คปด = เค ปะทะ ไดนาไมต์ค่า~~!!
(คาบไปแดร็กซ์ก็ใ่ช่นะ กร๊ากกกกกกกกก)
จะเห็นว่าแทรกบทอุริเยอะทั้งที่ไม่มีอะไรเลย... ไม่ใ่ช่เพราะอะไรหรอกค่ะ เพราะอิเมชอบนี่แหละ คือเหตุผล กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะคะ >w< แฮะๆๆๆๆ
แกมม่า - ตรูไม่ใช่ลุ๊งงงง~~!!!
อุริน่าร้ากกกกก หวงเจ้านายดีจริงๆ อยากได้มาเลี้ยงบ้าง แต่กลัวมันข่วน 555+
#1 By +hiyuura+ on 2008-07-31 11:42